Pierwszy odcinek trzeciego sezonu The Walking Dead...

... jest jednym z tych najbardziej gatunkowych oraz tych nielicznych, które mają całkiem dużo wspólnego z prawdziwym horrorem. Tym samym jest jednym z najlepszych dotychczas wyemitowanych. Na to, co mi się w tejże produkcji podoba najbardziej, wyraźnie wskazywały już pierwsze, rozegrane bez ani jednego słowa, minuty. Scena bardzo zgrabnie opowiedziana jedynie obrazami, coś zbyt rzadko tu spotykanego. Nie sprawdzałem czy odpowiedzialny za adaptację komiksu Roberta Kirkmana Frank Darabont postanowił zatrudnić nowych scenarzystów, ale skupienie się na akcji kosztem dialogów i (wcześniej z reguły płytkich) obserwacji psychologicznych właśnie na to wskazuje. Chociaż z drugiej strony już część spośród ostatnich odcinków drugiego sezonu szła właśnie w tę stronę. W każdym razie mam nadzieję, że to nie jest jedynie klasyczny mocny wstęp, po którym znowu nastąpi   z n a c z n e   z w o l n i e n i e   t e m p a.

Mam pewne zastrzeżenia co do samej strony technicznej. Bardzo dobry dramaturgicznie scenariusz wydaje mi się bowiem nie do końca odpowiednio zekranizowany - niektóre z ujęć obecnych w co mocniejszych scenach aż się prosiły o więcej sugestywności, a i montaż wyglądał miejscami zbyt zwyczajnie/za mało dramatycznie (nie, żebym oczekiwał epilepsji). Ale to w zasadzie szczegóły, jeśli tylko weźmie się pod uwagę nowe dla fabuły elementy - rozpoczęcie akcji odcinka dobrych kilka miesięcy po tragicznych wydarzeniach kończących drugą odsłonę serii (wszak powstałe w ten sposób "luki" czynią rzecz bardziej interesującą), nowe, dające całkiem duże pole do popisu miejsce akcji (zombiaki w maskach gazowych czy znacznie utrudniających zabicie ich hełmach ochronnych + finałowy labirynt), wreszcie nowe postaci (bardzo ciekawie prezentująca się czarnoskóra mistrzyni miecza, a lada moment pojawi się też przecież postać określana mianem jednego z najlepszych czarnych charakterów w historii komiksu*). Jeśli tempo zostanie zachowane, łopatologia już nie wróci i generalnie proporcje kolejnych składników nie ulegną większej zmianie, to sezon trzeci będzie tym pierwszym w pełni udanym.

* Wg rankingu Imagine Games Network.

Jedenasty odcinek drugiego sezonu the Walking Dead...

... to już drugi pod rząd odcinek w pełni udany. No proszę. Myślałem, że jednego się nie doczekam, a tu taka niespodzianka. W dziesiątym znacznie zredukowano te wszystkie pseudo-psychologiczne obserwacje konsekwentnie ciągnące serial w dół. Postawiono na tak zwaną akcję, podpartą świetną dramaturgią i mocną scenariuszową konstrukcją ogólnie (nawet ładna klamra fabularna!). Aż można odnieść wrażenie, że znacznie ożywiło to całą ekipę i obsadę i właśnie dzięki temu udał się też odcinek jedenasty, choć cechujący się już wolnym tempem opowiadania i nawałem dialogów. Tyle że nie są to już łopatologie i komunały, a fabuła podparta jest napięciem budowanym wokół wcześniejszych i spodziewanych przyszłych wydarzeń, dzięki czemu każdy kolejny fragment wybrzmiewa mocniej niż to poprzednio bywało. Inna sprawa, że jest to epizod udany przede wszystkim scenariuszowo, a nie reżysersko czy aktorsko. Za to zombiaki znowu traktowane są jak zombiaki, a nie, dajmy na to, wieszaki na ubrania.

Na zdjęciu powyżej jedyna postać, jaką udało mi się do tej pory naprawdę polubić. W zasadzie jest ona jednym z powodów, dla których nie przestałem The Walking Dead jakiś czas temu oglądać. Na szczęście powodów tych stopniowo przybywa (już trzecie pod rząd porządne zakończenie!).

PS. Już odcinek #9 miał sporo świetnych - bardzo westernowych - fragmentów, ale te pozostałe nie przypadły mi do gustu.

Gangsterzy vs. zombie, czyli dwie twarze postmoderny

Śmieszna sprawa z tym postmodernizmem. Jest wszędzie, cała popkultura się na nim opiera, ale ciągle tak samo trudno go zdefiniować. Jest jak mikrofalówka – większości jej użytkowników nie interesuje jak działa, czy że (cytując postać z Od zmierzchu do świtu) żarcie z niej zabija szybciej niż kula. Ważne, że odgrzewa nam kolejne dania. Podobno na jakiejś imprezie ktoś wsadził do niej kromkę chleba pokrytą papierem toaletowym, serem żółtym i zapałkami. I choć niestety do żadnego wybuchu nie doszło, to wszyscy byli zadowoleni. Wystarczył sam fakt utworzenia takiego dania. Ale co by było, gdyby taka zapiekanka się zapaliła, jak sobie tego pijani kucharze życzyli?  Albo gdyby była później nie tylko jadalna, ale też naprawdę smaczna? W kinie jest to możliwe, a nawet – o zgrozo - w telewizji. W tym drugim medium jest to obecnie nawet bardziej prawdopodobne. Tyle, że granica między progresem a regresem okazuje się dosyć cienka.