Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Michel Hazanavicius. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Michel Hazanavicius. Pokaż wszystkie posty
piątek, 10 lutego 2012
Obraz w cieniu słowa (i inne opowieści)
Wchodzący na ekrany naszych kin Artysta opowiada o okresie szczególnie ważnym dla rozwoju Dziesiątej Muzy. Z perspektywy dnia dzisiejszego jawi się on jako czas technologicznej rewolucji, która światu filmu wyszła wyłącznie na dobre. Pierwsze lata kina dźwiękowego przyniosły jednak większe straty, niż tylko zniknięcie z ekranów licznych gwiazd Wielkiego Niemowy, z różnych powodów niepotrafiących odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Dźwięk synchroniczny był bowiem "wynalazkiem", który przyczynił się do tymczasowego regresu filmu, niemalże na powrót pozbawiając go rangi sztuki.
Udźwiękowić kino próbowano już niemal od samego początku jego istnienia. Kolejne niepowodzenia rozmaitych eksperymentatorów, za wyjątkiem Thomasa Edisona dziś już dawno zapomnianych, przyczyniły się jednak, pośrednio, do ukształtowania się podstaw języka filmu. Jego własnych środków ekspresji, skutecznie negujących traktowanie go jako nic niewartego widowiska jarmarcznego. Od wczesnych prymitywnych obrazów braci Lumiere i Georgesa Meliesa musiało jednak minąć kilkanaście długich lat, aby w końcu do tego doszło.
Do lektury całego tekstu zapraszam na Stopklatkę. Przy pisaniu korzystałem z książki "Język filmu" Jerzego Płażewskiego oraz eseju "Drogi filmowego dźwięku" Tymoteusza Wojciechowskiego. Za wskazanie kilku tytułów wartych opisania dziękuję Piotrowi Sawickiemu i Krzysztofowi Ryszardowi Wojciechowskiemu.
wtorek, 7 lutego 2012
Artysta, czyli...
Niekoniecznie oryginalna, ale interesująca zabawa formą i świetna stylizacja na reprezentanta Wielkiego Niemowy (Hazanavicius sięgnął nawet po pewne techniczne mankamenty filmu niemego - nieporadna jeszcze jazda kamery, rytm muzyki rozmijający się z ruchami postaci o setne sekundy itp.; z drugiej strony zdarzają się i zdecydowanie nowocześniejsze rozwiązania formalne, zawsze bardzo zgrabnie łączone z tymi, które uważa się dziś za archaiczne).
Szkoda tylko, że niewiele więcej
Etykiety:
Michel Hazanavicius,
notatnik
piątek, 27 stycznia 2012
OSS 117 zgłoś się
Agent OSS 117 to wytwór wyobraźni pisarza Jeana Bruce'a. Pierwsza z wielu powieści opisujących niebezpieczne przygody najlepszego francuskiego szpiega wydana została w 1947 roku. A więc na 6 lat przed Casino Royale Iana Fleminga. Pierwsza filmowa adaptacja miała premierę w 1956 roku, ale nie zyskała zbyt wielu odbiorców. 7 lat później międzynarodowy sukces osiągnął Dr. No, pierwszy film o przygodach Jamesa Bonda. Wówczas francuscy producenci postanowili dać OSS 117 jeszcze jedną szansę i tym razem opłaciło się. Do 1970 roku powstało 6 opowiadających o nim filmów. Nie ma jednak wątpliwości, iż ich komercyjne sukcesy (w kraju, nie za granicą) nie miałyby miejsca, gdyby nie niesłabnąca popularność agenta 007. Tym samym OSS 117 zyskał miano francuskiej odpowiedzi na Bonda, choć przecież, teoretycznie, powinno być nieco na odwrót. Inna sprawa, że ani jednego ani drugiego bohatera zapewne by w ogóle nie było - a przynajmniej nie na kinowych ekranach - gdyby nie wcześniejsze sukcesy szpiegowskich obrazów Alfreda Hitchcocka. Ale o tym może innym razem.
Etykiety:
Michel Hazanavicius,
recenzja
Subskrybuj:
Posty (Atom)


