Wczoraj minęło 31 lat od jego śmierci, dzisiaj mija 65 lat od jego urodzin. Był czołowym przedstawicielem polskiego dokumentalizmu kreacyjnego i jednym z najbardziej bezkompromisowych reżyserów lat 70. Tworzył na wskroś autorskie, przepełnione ironią freski społeczne, konsekwentnie demaskując system socjalistyczny. Wśród filmowców postrzeganych przez ówczesne władze za niebezpiecznych był jednym z rekordzistów - aż 9 na 12 zrealizowanych przezeń filmów zostało zatrzymanych przez cenzurę. "Wojciech Wiszniewski, najbardziej utalentowany ze swojego pokolenia, płacił najwięcej" - miał po latach napisać Kazimierz Kutz.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Piotr Szulkin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Piotr Szulkin. Pokaż wszystkie posty
środa, 22 lutego 2012
Wojciech Wiszniewski - zapomniany geniusz
Wczoraj minęło 31 lat od jego śmierci, dzisiaj mija 65 lat od jego urodzin. Był czołowym przedstawicielem polskiego dokumentalizmu kreacyjnego i jednym z najbardziej bezkompromisowych reżyserów lat 70. Tworzył na wskroś autorskie, przepełnione ironią freski społeczne, konsekwentnie demaskując system socjalistyczny. Wśród filmowców postrzeganych przez ówczesne władze za niebezpiecznych był jednym z rekordzistów - aż 9 na 12 zrealizowanych przezeń filmów zostało zatrzymanych przez cenzurę. "Wojciech Wiszniewski, najbardziej utalentowany ze swojego pokolenia, płacił najwięcej" - miał po latach napisać Kazimierz Kutz.
Etykiety:
dokument,
Luis Bunuel,
Piotr Szulkin,
sylwetka,
Wojciech Wiszniewski
środa, 1 lutego 2012
Kieł
W Widmie wolności, jednym z najciekawszych europejskich filmów lat 70., reżyser i scenarzysta Luis Bunuel przedstawiał rzeczywistość całkowicie na opak. Grono burżujskich przyjaciół zasiada wspólnie przy stole, lecz zamiast krzeseł znajdują się przy nim sedesy. Wypróżniają się w trakcie kulturalnej rozmowy. Po chwili jedna z postaci wstaje, przeprasza towarzystwo i udaje się do toalety, gdzie siada na krześle i zaczyna jeść kolację. W innej sekwencji filmu poznajemy mężczyznę, który ze strzelbą w ręce udaje się na dach budynku w centrum miasta. Wybija kolejnych przechodniów, zostaje zatrzymany przez policję, następnie skazany przez sąd na śmierć. Jego reakcja? Radość. Ludzie biją brawa, gratulują mu, proszą o autografy.
Do lektury całego tekstu zapraszam na Stopklatkę.
Etykiety:
Luis Bunuel,
Michael Haneke,
Piotr Szulkin,
recenzja
poniedziałek, 11 lipca 2011
Fragment: Ga, Ga. Chwała bohaterom
Mocna scena z ostatniej części tetralogii Piotra Szulkina. Świetna satyra w konwencji sci-fi. Orwell byłby dumny, Burgess zresztą też. O fabule nie piszę, bo chyba lepiej nic nie wiedzieć przed seansem. Ale powyższy fragment na pewno nie zaszkodzi.
Etykiety:
fragmenty,
Piotr Szulkin
środa, 13 kwietnia 2011
Femina (reż. Piotr Szulkin, 1990)
Femina to jeden z najciekawszych, najbardziej oryginalnych filmów nie tylko w filmografii Szulkina, ale i w całym znanym mi kinie polskim ostatnich 30 lat. Ale przy okazji też jedno z największych rozczarowań, jako że od dawna na niego polowałem, zachwycony szulkinowską tetralogią sci-fi, tuż po której został nakręcony. Do tej pory żyłem w przekonaniu, że pewna nieudolność charakteryzująca ostatni jak na razie tytuł Pana Piotra, Ubu króla, wynikała z bardzo długiej, ponad dziesięcioletniej, przerwy w reżyserowaniu filmów pełnometrażowych. Że gdyby udało mu się uzbierać potrzebne na jego realizację fundusze już na początku lat 90., to byłby to obraz w pełni udany. Brakowało mi tylko znajomości Feminy, by całkiem utwierdzić się w tym przekonaniu. A tymczasem film ten okazał się przede wszystkim przypomnieniem nieśmiertelnej tezy mówiącej, że nie oryginalność świadczy o jakości. Bo, jak się okazuje, już w 1990 roku Szulkin trochę wypadł z formy.
Etykiety:
Piotr Szulkin,
recenzja,
surrealizm
Subskrybuj:
Posty (Atom)
